خبرگزاری میز نفت:
به گزارش میز نفت ، روزگاری شرکت ملی نفت ایران آنقدر مدیر صاحبنام و کارکشته داشت که برای انتخاب وزیر نفت، میشد فهرستی از مدیران همین شرکت تهیه کرد. امروز اما با نگاهی به ترکیب مدیریتی شرکت ملی نفت، گاهی باید پرسید برخی از این افراد با کدام سابقه برجسته و کدام کارنامه قابلدفاع، به چنین جایگاههایی رسیدهاند؟ فاصله میان آن نسل و مدیران امروز، تنها فاصله دو دوره تاریخی نیست؛ نشانه تغییر معیارهایی است که روزگاری راه رسیدن به بالاترین مناصب صنعت نفت را تعیین میکرد.
نسلی که برای وزارت نفت گزینه داشت
محمدجواد عاصمیپور، حسین کاظمپور اردبیلی، غلامرضا منوچهری، محسن قمصری، اکبر ترکان، رکنالدین جوادی، بیژن عالیپور، مسعود سلطانپور، علی کاردر و بسیاری دیگر، در دورههای مختلف از چهرههای شناختهشده مدیریت صنعت نفت بودند. مدیرانی با سوابق متفاوت در تولید، توسعه میدانها، مدیریت پروژههای بزرگ، تجارت بینالمللی و مذاکرات نفتی که اعتبار حرفهای آنان به عنوان سازمانیشان محدود نمیشد.
البته قرار نیست برای این نسل تقدس ساخت یا تصمیمات اشتباه آنان را نادیده گرفت. کارنامه این مدیران یکسان نبود، اما بسیاری از آنان پیش از رسیدن به مسئولیتهای بزرگ، در حوزه تخصصی خود شناخته شده بودند. به بیان دیگر، صندلی به اعتبارشان اضافه نمیکرد؛ اعتبارشان به صندلی وزن میداد.
وقتی صندلی از مدیر بزرگتر میشود
در سالهای اخیر، برخی انتصابات شرکت ملی نفت این پرسش را ایجاد کرده که نسبت میان سابقه حرفهای افراد و اهمیت مسئولیتهایی که به آنان سپرده شده، تا چه اندازه رعایت شده است. پاسخ را باید در سوابق اجرایی و نتایج عملکرد مدیران جستوجو کرد، نه در احکام انتصاب و عناوین پرطمطراق سازمانی.
شرکتی که میلیاردها دلار دارایی، دهها میدان نفت و گاز و بخش مهمی از درآمدهای کشور را مدیریت میکند، نمیتواند محل کسب نخستین تجربههای بزرگ مدیریتی باشد. اشتباه در انتخاب مدیر ممکن است سالها بعد در تولید ازدسترفته، پروژههای معطلمانده و قراردادهای پرهزینه خود را نشان دهد.
بااینحال، درباره برخی انتصابات این سالها چنین به نظر میرسد که ابتدا صندلی به فرد سپرده شده و سپس قرار بوده تجربه لازم برای اداره آن به دست آید؛ درست برخلاف مسیری که باید طی شود. در چنین وضعیتی، این نگرانی شکل میگیرد که گاهی جایگاه سازمانی از کارنامه حرفهای فرد بزرگتر شده است.
حسرت یک نسل
شرکت ملی نفت در گذشته مدیرانی داشت که حتی پس از پایان مسئولیتشان، نامشان برای تصدی بالاترین مناصب صنعت نفت مطرح میشد. امروز نیز در بدنه این شرکت، کارشناسان و مدیران توانمندی حضور دارند، اما پرسش این است که چرا در سالهای اخیر، چهرههای تازهای با وزن حرفهای و اعتبار تخصصی نسلهای گذشته کمتر ظهور کردهاند؟
آیا مسیر ارتقای مدیران متخصص همچنان باز است یا در برخی انتصابات، مناسبات اداری و مدیریتی بر شایستگی حرفهای تقدم پیدا کرده است؟ این پرسش زمانی اهمیت بیشتری پیدا میکند که بدانیم شرکت ملی نفت با کمبود نیروی متخصص روبهرو نیست؛ آنچه نیازمند بررسی است، نحوه انتخاب افراد برای مسئولیتهای کلیدی است.
روزی شرکت ملی نفت مدیرانی داشت که میتوانستند وزیر نفت شوند؛ امروز درباره برخی مدیرانش باید پرسید چه چیزی آنان را شایسته همان صندلی فعلی کرده است؟
حسرت بزرگ، رفتن مدیران قدیمی نیست؛ این است که با گذشت سالها، هنوز جانشینانی هموزن بسیاری از آنان در مدیریت صنعت نفت کمتر به چشم میخورند. نامهای بزرگی که از گذشته باقی ماندهاند، یادآور فاصلهای هستند که نمیتوان آن را صرفاً با تغییر نسل توضیح داد. روزگاری که نفت، بزرگ داشت.
منبع:
خبرگزاری میز نفتاین خبر به صورت اتوماتیک جمع آوری شده است در صورتی که منافاتی با قوانین دارد لطفا از طریق صفحه تماس با ما گزارش دهید.