خبرگزاری میز نفت:
میز نفت | وزیر نفت رفته و سرپرست آمده، اما بخشی از بدنه مدیریتی هنوز میان رفتن و ماندن معطل است. تأخیر در معرفی وزیر پیشنهادی، بازار گمانه‌زنی و یارکشی را گرم کرده و تصمیم‌های اجرایی را به حاشیه رانده است. برای برخی مدیران، پرسش اصلی دیگر سرنوشت پروژه‌ها نیست؛ می‌خواهند بدانند وزیر بعدی کیست و برای حفظ صندلی باید به چه کسی نزدیک شوند.
بلاتکلیفی در رأس وزارتخانه به‌سرعت به شرکت‌های اصلی و مجموعه‌های تابعه سرایت می‌کند. مدیر بالادستی منتظر تعیین وزیر می‌ماند، مدیر پایین‌دستی منتظر تصمیم او و پروژه منتظر هر دو. در این زنجیره، تعلل از بالا منتقل می‌شود و هزینه در پایین انباشته؛ پیمانکار پاسخ نمی‌گیرد، قرارداد معطل می‌ماند و فرصت اجرا از دست می‌رود.
تلفن‌ها در خدمت صندلی‌ها
لابی برای انتصاب، پدیده تازه‌ای در صنعت نفت نیست؛ اما طولانی‌شدن دوره گذار، فرصت بیشتری در اختیار صندلی‌جویان می‌گذارد. برخی مدیران به‌جای پیگیری برنامه تولید و توسعه، وقت خود را صرف تماس با واسطه‌ها، سنجش شانس گزینه‌ها و جابه‌جایی میان حلقه‌های نفوذ می‌کنند. تلفن‌ها زنگ می‌خورند، اما سهم پروژه‌ها از این تماس‌ها کمتر از سهم صندلی‌هاست.
این همان بیماری قدیمی انتظار برای مدیر بعدی است. برای گزینه‌ای هنوز معرفی‌نشده، تیم می‌چینند و برای مدیری هنوز برکنارنشده، جانشین می‌تراشند. در چنین فضایی، تصمیم ضروری هم ممکن است به مصلحت بقای مدیر قربانی شود؛ امضایی امروز پای قرارداد نمی‌نشیند تا فردا بابت آن توضیحی نخواهند.
صنعت نفت با وفور مدعی مدیریت روبه‌روست؛ کمبود، در پذیرفتن مسئولیت امروز است. وعده تحول فراوان است، اما اعتبار هر مدعی را باید با کارنامه‌اش سنجید: کدام گره را باز کرده، کدام پروژه را پیش برده و برای کدام تصمیم پاسخ داده است؟ نزدیکی به وزیر احتمالی، جای این پاسخ‌ها را نمی‌گیرد.
هزینه تعلل بر دوش صنعت
خسارت این وضعیت الزاماً با یک حادثه بزرگ آشکار نمی‌شود. تأخیرهای پراکنده، به‌تدریج زمان اجرا و هزینه پروژه‌ها را افزایش می‌دهند. فرصت مناسب عملیات از دست می‌رود، پرداختی عقب می‌افتد و مسئله‌ای قابل‌حل به اختلافی پیچیده تبدیل می‌شود. صندلی مدیر شاید با احتیاط حفظ شود، اما هزینه این احتیاط را صنعت می‌پردازد.
سرپرستی البته مجوز تعطیلی تصمیم‌گیری نیست. وزارتخانه مسئول دارد و مدیران نیز باید وظایف خود را انجام دهند. هیچ مدیری نمی‌تواند عقب‌ماندگی مجموعه‌اش را پشت نام وزیر آینده پنهان کند. هم‌زمان، دولت هم نمی‌تواند پیامدهای طولانی‌شدن این وضعیت را نادیده بگیرد؛ هر روز ابهام، مجال تازه‌ای برای سهم‌خواهی و بهانه‌ای تازه برای تعلل فراهم می‌کند.
وزارتخانه در اتاق انتظار
معرفی وزیر پیشنهادی و طی‌شدن روند رأی اعتماد، همه مشکلات مدیریتی را حل نمی‌کند، اما مسیر مسئولیت و پاسخ‌گویی را روشن‌تر می‌سازد. صنعت نفت با تعهدات سنگین، نیاز مستمر به سرمایه‌گذاری و فشار حفظ تولید روبه‌روست. اداره چنین مجموعه‌ای به تصمیم‌های به‌موقع نیاز دارد؛ تقویم پروژه‌ها را نمی‌توان با تقویم رایزنی‌های سیاسی تنظیم کرد.
وزارت نفت نباید به اتاق انتظار قدرت تبدیل شود؛ جایی که همه چشم به در دارند و کسی چشم به کار ندارد. دولت باید هرچه سریع‌تر تکلیف وزارتخانه را روشن کند؛ پیش از آنکه رقابت برای مدیریت صنعت، فرصت مدیریت آن را از بین ببرد.
منبع:
خبرگزاری میز نفتاین خبر به صورت اتوماتیک جمع آوری شده است در صورتی که منافاتی با قوانین دارد لطفا از طریق صفحه تماس با ما گزارش دهید.
