خبرگزاری میز نفت:
به گزارش میزنفت، مرور نام مدیران شرکت ملی نفت ایران در حدود یک‌ربع قرن گذشته، تفاوت میان مسئولیت اجرایی و جایگاه سیاسی در صنعت نفت را نشان می‌دهد. مدیرعامل این شرکت مسئولیت هدایت بخش بالادستی، توسعه میدان‌ها و مدیریت تولید نفت و گاز را برعهده دارد. وزارت نفت اما دامنه‌ای گسترده‌تر دارد و سیاست‌گذاری در حوزه گاز، پالایش، توزیع فرآورده و پتروشیمی را نیز دربر می‌گیرد.
در این دوره، سیدمهدی میرمعزی، غلامحسین نوذری، سیف‌الله جشن‌ساز، احمد قلعه‌بانی، رکن‌الدین جوادی، علی کاردر، مسعود کرباسیان، محسن خجسته‌مهر و حمید بورد، به‌ترتیب در رأس شرکت ملی نفت ایران قرار گرفته‌اند. این فهرست، بخشی از جابه‌جایی مسئولیت‌ها میان مدیران اجرایی صنعت نفت در دولت‌های مختلف را بازتاب می‌دهد.
نوذری؛ تنها وزیر این فهرست
غلامحسین نوذری مسیر مدیریت شرکت ملی نفت تا وزارت را طی کرد. او پس از مدیرعاملی این شرکت، در مرداد ۱۳۸۶ سرپرست وزارت نفت شد و در آبان همان سال از مجلس رأی اعتماد گرفت. به این ترتیب، مسئولیت موقت او به وزارت تبدیل شد و نامش به‌عنوان تنها وزیر نفت در این فهرست ۹نفره ثبت شد.
اهمیت این جابه‌جایی، انتقال یک مدیر از مهم‌ترین شرکت بالادستی کشور به جایگاه سیاست‌گذاری کل صنعت نفت بود. بااین‌حال، تکرار نشدن این مسیر برای سایر مدیران فهرست نشان می‌دهد سابقه مدیرعاملی شرکت ملی نفت، به‌تنهایی برای رسیدن به وزارت کافی نبوده است.
انتخاب وزیر، علاوه بر تجربه اجرایی، به تصمیم رئیس‌جمهور و رأی اعتماد مجلس وابسته است. بنابراین، جایگاه سازمانی مدیرعامل شرکت ملی نفت را نمی‌توان معادل نامزدی قطعی وزارت دانست. این مسئولیت امکان کسب تجربه گسترده عملیاتی را فراهم می‌کند، اما نتیجه سیاسی مشخصی برای صاحب آن ندارد.
بورد؛ سرپرستی با وزارت تفاوت دارد
حمید بورد دومین چهره این فهرست است که از مدیریت شرکت ملی نفت به رأس وزارتخانه رسیده است. او پس از پذیرش استعفای محسن پاک‌نژاد، در ۱۲ مهر ۱۴۰۵ به سرپرستی وزارت نفت منصوب شد. مسئولیت بورد در این جایگاه، اداره وزارتخانه تا تعیین تکلیف وزیر جدید است. fararu.com
در بررسی این کارنامه باید میان «وزیر» و «سرپرست» تمایز گذاشت. نوذری پس از دوره سرپرستی، رأی اعتماد گرفت؛ بورد در جایگاه سرپرست قرار دارد. در نتیجه، تعبیر «دو مدیرعامل وزیر شدند» درباره این فهرست دقیق نیست.
معیار ارزیابی مدیران نفت
هفت مدیر دیگر این فهرست به وزارت نفت نرسیدند. این نتیجه، به‌خودی‌خود نشانه موفقیت یا ناکامی آنان نیست. کارنامه مدیرعامل شرکت ملی نفت باید با شاخص‌های مرتبط با مسئولیتش سنجیده شود: وضعیت تولید، پیشرفت توسعه میدان‌ها، تأمین سرمایه، کیفیت قراردادها و حفظ ظرفیت عملیاتی.
رسیدن به وزارت، یک تغییر جایگاه است؛ ارزیابی عملکرد به بررسی نتایج نیاز دارد. مرور این ۹ نام، بیش از هر چیز نشان می‌دهد شرکت ملی نفت محل پرورش و فعالیت مدیران ارشد صنعت بوده، اما مسیر ثابت و تضمین‌شده‌ای برای ورود آنان به کابینه ایجاد نکرده است.
منبع:
خبرگزاری میز نفتاین خبر به صورت اتوماتیک جمع آوری شده است در صورتی که منافاتی با قوانین دارد لطفا از طریق صفحه تماس با ما گزارش دهید.
