خبرگزاری میز نفت:
به گزارش میزنفت، بررسی جابه‌جایی مدیران عامل در فاصله اکتبر ۲۰۰۶ تا اکتبر ۲۰۲۶ نشان می‌دهد شرکت ملی نفت ایران در میان ۱۰ شرکت منتخب این مقایسه، بیشترین تغییر را داشته است. پس از ایران، شل با سه تغییر قرار دارد. آرامکو، توتال‌انرژیز، شورون، اکوئینور، کونوکوفیلیپس و ای‌او‌جی ریسورسز هرکدام دو بار تغییر مدیرعامل داشته‌اند. اگزون‌موبیل و انی نیز با یک تغییر، کمترین جابه‌جایی را ثبت کرده‌اند.
هشت مدیر در دو دهه
در ابتدای بازه بررسی، غلامحسین نوذری مدیرعامل شرکت ملی نفت ایران بود. پس از او، سیف‌الله جشن‌ساز، احمد قلعه‌بانی، رکن‌الدین جوادی، علی کاردر، مسعود کرباسیان، محسن خجسته‌مهر و حمید بورد این مسئولیت را بر عهده گرفتند. بنابراین، هشت نفر در این دوره بر صندلی مدیرعاملی شرکت نشسته‌اند و هفت جابه‌جایی رخ داده است.
این تفکیک برای خواندن آمار اهمیت دارد. تعداد مدیران با دفعات تغییر برابر نیست؛ همچنین تمدید حکم یک مدیر، تغییر مدیرعامل محسوب نمی‌شود. تغییر نام استات‌اویل به اکوئینور نیز به‌خودی‌خود جابه‌جایی مدیریتی نیست.
در سوی دیگر این مقایسه، دارن وودز از سال ۲۰۱۷ جانشین رکس تیلرسون در اگزون‌موبیل شد. در انی نیز کلودیو دسکالزی از سال ۲۰۱۴ جای پائولو اسکارونی را گرفت. آرامکو طی این دوره از عبدالله جمعه به خالد الفالح و سپس امین ناصر رسید؛ دو جابه‌جایی در دو دهه.
برنامه بلندمدت، مدیریت کوتاه‌تر
اهمیت این تفاوت به ماهیت صنعت نفت بازمی‌گردد. توسعه میدان، افزایش ضریب بازیافت، احداث زیرساخت و جذب سرمایه، معمولاً در یک دوره مدیریتی کوتاه به نتیجه نمی‌رسند. این برنامه‌ها به پیگیری مستمر، انتقال تجربه و مسئولیت‌پذیری در برابر نتایج نیاز دارند.
تغییر مدیرعامل می‌تواند فرصتی برای اصلاح عملکرد باشد. بااین‌حال، جابه‌جایی‌های پی‌درپی خطر بازنگری مکرر اولویت‌ها، تغییر تیم اجرایی و توقف تصمیم‌ها تا استقرار مدیریت تازه را افزایش می‌دهد. اگر هر مدیر برنامه قبلی را کنار بگذارد، شرکت بخشی از زمان خود را صرف شروع دوباره خواهد کرد.
این مسئله برای شرکت ملی نفت ایران حساس‌تر است. تحریم، محدودیت تأمین مالی و دشواری دسترسی به فناوری، محیط فعالیت شرکت را پیچیده کرده‌اند. در چنین شرایطی، حفظ حافظه سازمانی و تداوم برنامه‌های مصوب می‌تواند از تحمیل هزینه‌های اضافی جلوگیری کند.
ماندگاری به‌تنهایی کافی نیست
البته از این اعداد نمی‌توان نتیجه گرفت هر مدیر ماندگار، موفق بوده یا هر تغییر مدیریتی به شرکت آسیب زده است. مقایسه عملکرد به شاخص‌هایی مانند تولید، هزینه، سرمایه‌گذاری، ایمنی و پیشرفت پروژه‌ها نیاز دارد. ساختار مالکیت و اختیارات مدیران نیز در این شرکت‌ها یکسان نیست.
این فهرست، مقایسه‌ای میان شرکت‌های منتخب است و رتبه‌بندی تمام صنعت نفت جهان محسوب نمی‌شود. با وجود این محدودیت، فاصله ایران با شرکت‌های حاضر روشن است: هفت تغییر در برابر یک تا سه تغییر.
پرسش اصلی، صرفاً تعداد تعویض مدیران نیست؛ شرکت ملی نفت باید نشان دهد با هر جابه‌جایی، برنامه‌ها چگونه ادامه یافته‌اند، مسئولیت نتایج بر عهده چه کسی مانده و چه سازوکاری از تکرار تصمیم‌های ناتمام جلوگیری کرده است.
منبع:
خبرگزاری میز نفتاین خبر به صورت اتوماتیک جمع آوری شده است در صورتی که منافاتی با قوانین دارد لطفا از طریق صفحه تماس با ما گزارش دهید.
