خبرگزاری میز نفت:
به گزارش میز نفت، محدودیتهای اخیر در گذرگاههای مشترک ایران و پاکستان، مبادلات انرژی دو کشور را مختل کرده و بر واردات گاز مایع پاکستان اثر گذاشته است. اسلامآباد در واکنش به پرسشها درباره فشار واشنگتن، بر اهمیت روابط راهبردی با آمریکا و رعایت تحریمها تأکید کرده است. مقامهای پاکستانی صدور دستور مستقیم واشنگتن برای بستن مرزها را تأیید نکردهاند.
همین وضعیت، پیشنهاد چندی پیش عطا بهرامی در برنامه «وقت ایران» را دوباره به بحث برمیگرداند. او پیشنهاد کرده بود نفت ایران از راه زمینی به پاکستان برسد و از بندر گوادر صادر شود. این مسیر در فضای انتقاد از توافق اسلامآباد مطرح شد، اما پاسخ یک سؤال از همان ابتدا روشن نبود. پاکستان از پذیرش ریسک تحریم برای فروش نفت ایران چه سودی میبرد؟
حساب اسلامآباد با واشنگتن
پاکستان در خرید گاز مایع مورد نیاز خودش از ایران هم ملاحظات تحریمی دارد. صادرات نفت خام ایران از گوادر، پای شرکتهای حملونقل، بانکها و بهرهبرداران بندری را نیز به معامله باز میکند. هرکدام باید بسنجند درآمد این تجارت در برابر خطر تحریم و اختلال در روابط مالیشان چه ارزشی دارد. پیشنهاد گوادر توضیح نمیداد چه مشوقی میتواند دولت پاکستان و شرکتهای درگیر را به پذیرش این هزینه ترغیب کند.
صادرات گسترده نفت خام از گوادر به ظرفیت کافی برای انتقال زمینی، مخازن ذخیرهسازی و تأسیسات تخصصی بارگیری نیاز دارد. در طرح مطرحشده روشن نبود این زیرساختها با چه سرمایهای، در چه مدتی و برای چه حجمی فراهم میشوند. حتی با راهاندازی پایانه هم منشأ نفت ایرانی میماند و مسائل مربوط به تسویه پول، بیمه محموله و حمل دریایی سر جای خود بود.
گوادر چگونه جایگزین توافق میشد؟
مفاد و نتایج توافق اسلامآباد را میتوان نقد کرد. اما اگر قرار است گوادر بهعنوان جایگزین آن مطرح شود، پیشنهاددهندگان باید نشان دهند پاکستان با چه انگیزهای وارد طرح میشود، هزینه زیرساخت را چه کسی میپردازد و فروش محموله چگونه انجام میگیرد.
سؤال از پیشنهاددهندگان مسیر گوادر همچنان پابرجاست. پاکستان که در خرید گاز مایع مورد نیاز خودش از ایران ملاحظات تحریمی دارد، با چه انگیزهای حاضر میشود برای فروش نفت ایران ریسک بیشتری بپذیرد؟
منبع:
خبرگزاری میز نفتاین خبر به صورت اتوماتیک جمع آوری شده است در صورتی که منافاتی با قوانین دارد لطفا از طریق صفحه تماس با ما گزارش دهید.