خبرگزاری میز نفت:
به گزارش میز نفت، در ونزوئلا و ایران، تحریم سالهاست که جدی گرفته نمیشود. برای سیاستمداران این کشورها، تحریم بیشتر یک مسئله سیاسی و موقتی است تا یک تهدید واقعی برای صنعت نفت. تصور غالب این بوده که میتوان با دور زدن، صبر استراتژیک، اتکا به نیاز بازار جهانی از کنار تحریم عبور کرد. همین نگاه سطحی باعث شد اثر واقعی تحریمها دیر دیده شود؛ اما امروز همان کشورها در حال پرداخت تاوان این سادهانگاری هستند.
تحریم نفتی برخلاف تصور اولیه، یک بحران کوتاهمدت نیست. در ماهها و حتی سالهای اول، شاید فقط صادرات کاهش پیدا کند و درآمد کمتر شود، ولی ضربه اصلی بهتدریج وارد میشود. سرمایهگذاری متوقف و پروژههای توسعهای کنار گذاشته میشوند و نگهداشت میادین نفتی به حاشیه میرود. صنعت نفت صنعتی نیست که بتوان آن را رها کرد و انتظار داشت بعداً بدون هزینه به حالت قبل بازگردد. هر سال بیتوجهی، بخشی از ظرفیت تولید را برای همیشه از بین میبرد.
ایران نمونهای روشن از این روند است. ایران پیش از تشدید تحریمها ظرفیتی نزبیش از ۴ میلیون بشکه در روز داشت و بیش از ۲ میلیون بشکه در روز نفت صادر میکرد. با ادامه تحریمها، صادرات در برخی دورهها به کمتر از یک میلیون بشکه در روز رسید. اما خسارت اصلی فقط در کاهش صادرات نبود.
نبود سرمایهگذاری خارجی، توقف انتقال فناوری و خوابیدن پروژههای کلیدی باعث شد بسیاری از میادین نفتی وارد مسیر افت شوند. امروز بخشی از کاهش تولید، نتیجه مستقیم همان نگاه سطحی به تحریم در سالهای اولیه است؛ نگاهی که هزینه آن اکنون پرداخت میشود.
در ونزوئلا این تاوان حتی سنگینتر بوده است. کشوری که زمانی بیش از ۳ میلیون بشکه در روز نفت تولید میکرد، امروز در مقاطعی به کمتر از ۷۰۰ هزار بشکه در روز رسیده است. این سقوط، نتیجه سالها بیتوجهی به واقعیت تحریم، مدیریت ناکارآمد و رها شدن صنعت نفت است. تحریمها عامل مهمی بودند، اما فروپاشی زمانی کامل شد که سیاستگذاران تصور کردند تحریم یک مسئله قابل تحمل است. امروز ونزوئلا بهای همین نگاه سطحی را با نابودی بخش بزرگی از صنعت نفت خود میپردازد.
نکتهای که دیر فهمیده شد این است که تحریم نفتی فقط به معنای نفروختن نفت نیست. تحریم یعنی قطع سرمایه، فناوری، بیمه، حملونقل و دسترسی به بازارهای پایدار. یعنی افزایش هزینه تولید، از دست رفتن مشتریان و کاهش توان رقابت. وقتی کشوری سهم خود را از بازار نفت از دست میدهد، بازگشت به آن بسیار سخت و زمانبر است. این واقعیت امروز برای ایران و ونزوئلا بهروشنی قابل مشاهده است.
با این حال، حتی اکنون هم نشانههایی از تداوم همان نگاه سطحی دیده میشود. کاهش تولید موقتی تلقی میشود، افت صادرات قابل جبران دانسته میشود و تصور میشود که با رفع یا کاهش تحریمها همهچیز بهسرعت به حالت قبل بازمیگردد. اما صنعت نفت حافظه دارد و خطاهای گذشته را بهسادگی نمیبخشد. ظرفیت از دسترفته، با تصمیم سیاسی یکشبه بازنمیگردد.
جمعبندی روشن است: کشورهای نفتی که تحریم را سطحی و موقتی دیدند، امروز تاوان همان نگاه را میدهند. ایران و ونزوئلا نشان میدهند که نادیده گرفتن واقعیت تحریمهای نفتی، به فرسایش بلندمدت تولید، کاهش پایدار صادرات و از دست رفتن جایگاه اقتصادی منجر میشود؛ هزینهای که بسیار سنگینتر از آن چیزی است که در سالهای نخست تحریم تصور میشد.
منبع:
خبرگزاری میز نفتاین خبر به صورت اتوماتیک جمع آوری شده است در صورتی که منافاتی با قوانین دارد لطفا از طریق صفحه تماس با ما گزارش دهید.
