خبرگزاری میز نفت:
به گزارش میزنفت، هیئتمدیره شرکت ملی نفت ایران با اجرای پروژه بازسازی پالایشگاه فازهای ۴ و ۵ پارس جنوبی در قالب قرارداد EPCF و تأمین مالی مستقیم موافقت کرده است. بر اساس ابلاغیه موجود، شرکتهای سرمایهگذاری ایرانیان، جهانپارس، اکسیر صنعت و ایدرو اعضای کنسرسیوم اجرای این پروژه هستند و شرکت سرمایهگذاری ایرانیان نیز راهبری این مشارکت را برعهده گرفته است.
همین ترکیب، پرسشهای متعددی را درباره نحوه انتخاب اعضای کنسرسیوم و نقش هر یک از آنها به وجود آورده است.
اکسیر صنعت با چه سابقهای وارد پروژه ۸۰۰ میلیون دلاری شد؟
بررسی سوابق منتشرشده از شرکت اکسیر صنعت نشان میدهد ارزش پروژههای پیشین این مجموعه در مقایسه با پروژه فعلی فاصله قابلتوجهی دارد. اکنون این شرکت در کنسرسیومی حضور دارد که اجرای پروژهای نزدیک به ۸۰۰ میلیون دلار را بر عهده گرفته است.
این موضوع این پرسش را ایجاد میکند که شرکت ملی نفت بر اساس چه شاخصهای فنی، مالی و اجرایی، صلاحیت این شرکت را برای حضور در چنین پروژهای احراز کرده است. همچنین مشخص نیست آیا توانمندی اکسیر صنعت بهصورت مستقل ارزیابی شده یا ظرفیت سایر اعضای کنسرسیوم نیز در این ارزیابی لحاظ شده است.
ترک تشریفات مناقصه میتواند زمان آغاز پروژه را کاهش دهد، اما ضرورت سرعت در اجرا، جایگزین ارائه مستندات مربوط به ارزیابی صلاحیت پیمانکاران نمیشود.
نقش شرکت سرمایهگذاری ایرانیان چیست؟
ابهام دیگر به شرکت سرمایهگذاری ایرانیان مربوط میشود؛ شرکتی که براساس اطلاعات عمومی منتشرشده، فعالیت اصلی آن در حوزه سرمایهگذاری بوده و سابقه شناختهشدهای در اجرای پروژههای نفت و گاز ندارد، اما راهبری کنسرسیوم را برعهده گرفته است.
هنوز مشخص نیست این شرکت چه میزان از سرمایه پروژه را تأمین میکند، چه مسئولیت اجرایی مشخصی دارد و سهم آن از قرارداد چگونه تعریف شده است. همچنین تاکنون توضیحی درباره مزیت فنی یا مالی این شرکت برای پذیرش نقش راهبر کنسرسیوم منتشر نشده است.
جهانپارس و ایدرو؛ دو عضو باسابقه کنسرسیوم
در مقابل، جهانپارس یکی از شرکتهای شناختهشده صنعت نفت محسوب میشود و ایدرو نیز سابقه طولانی در اجرای پروژههای صنعتی دارد.
همین موضوع پرسش دیگری را مطرح میکند؛ اگر توان اصلی اجرای پروژه بر عهده این دو شرکت است، نقش عملیاتی اکسیر صنعت و سرمایهگذاری ایرانیان چیست؟ آیا مسئولیتهای اجرایی میان چهار عضو تقسیم شده یا بخش عمده عملیات بر دوش دو عضو باسابقه کنسرسیوم قرار دارد؟
پاسخ این پرسشها در انتشار موافقتنامه کنسرسیوم، جدول تقسیم مسئولیتها و سهم هر عضو از قرارداد نهفته است؛ اسنادی که تاکنون منتشر نشدهاند.
ترک مناقصه، ضرورت شفافیت را افزایش داد
بازسازی سریع پالایشگاه آسیبدیده ضرورتی انکارناپذیر است و میتواند استفاده از ترک تشریفات را توجیه کند. با این حال، حذف فرآیند رقابتی، مسئولیت کارفرما در شفافسازی معیارهای انتخاب پیمانکاران را سنگینتر میکند.
در چنین شرایطی انتظار میرود شرکت ملی نفت توضیح دهد توان مالی، سوابق اجرایی، تجهیزات، منابع انسانی و قابلیتهای هر یک از اعضای کنسرسیوم چگونه ارزیابی شده و آیا گزینههای دیگری نیز بررسی شدهاند یا خیر.
بازپرداخت از منابع شرکت ملی نفت
بر اساس مصوبه هیئتمدیره، هزینه اجرای پروژه از طریق سرمایهگذاری مستقیم تأمین میشود و بازپرداخت آن میتواند از محل درآمد طرح، تحویل محصولات یا منابع داخلی شرکت ملی نفت انجام شود.
همچنین نرخ تأمین مالی پروژه دو درصد بالاتر از نرخ دلار تعیین شده و حداکثر دوره بازپرداخت نیز ۳۲ ماه پس از پایان عملیات اجرایی خواهد بود.
به همین دلیل، هرگونه افزایش هزینه یا تأخیر در اجرای پروژه میتواند تعهدات مالی شرکت ملی نفت را افزایش دهد؛ موضوعی که اهمیت انتخاب پیمانکاران دارای توان فنی و مالی اثباتشده را دوچندان میکند.
انتظار برای پاسخ شرکت ملی نفت
با توجه به ابعاد مالی پروژه و نحوه واگذاری آن، انتظار میرود شرکت ملی نفت ایران و شرکت نفت و گاز پارس درباره معیارهای انتخاب اعضای کنسرسیوم، نقش شرکت سرمایهگذاری ایرانیان، سهم مالی و اجرایی هر یک از اعضا و مستندات ارزیابی صلاحیت آنها توضیح دهند.
انتشار این اطلاعات میتواند بخشی از ابهامهای موجود را برطرف کرده و به افزایش شفافیت در اجرای یکی از مهمترین پروژههای صنعت نفت کشور کمک کند.
منبع:
خبرگزاری میز نفتاین خبر به صورت اتوماتیک جمع آوری شده است در صورتی که منافاتی با قوانین دارد لطفا از طریق صفحه تماس با ما گزارش دهید.
