خبرگزاری میز نفت:
وحید حاجی پور | حال و روز وزارت نفت به بیماری محتضر می‌ماند که حیاتش به تنفس مصنوعی وابسته است و دیگر رمقی برای دفاع از خویش ندارد. این ناتوانی، بیش از آنکه شفقت برانگیزد، طمع فرصت‌طلبان را تحریک کرده است. لاشخورها همیشه در انتظار مرگ نمی‌مانند؛ گاه به محض اطمینان از ناتوانی شکار، پیش از مرگ بر پیکرش فرود می‌آیند. حکایت امروز وزارت نفت نیز چندان متفاوت نیست؛ هرچه از توان این نهاد کاسته می‌شود، بر جسارت مدعیان و اشتهای سهم‌خواهان افزوده می‌شود.
وزارت نفت روزگاری دولتی در دل دولت بود؛ نهادی برخوردار از قدرت اقتصادی گسترده و نفوذی کم‌نظیر در مناسبات حکمرانی. امروز اما به پدری ثروتمند می‌ماند که پس از سال‌ها تأمین معاش خانواده، ورشکسته و زمین‌گیر شده است. فرزندانی که دیروز بر سر سفره‌اش می‌نشستند، امروز هر یک از راه می‌رسند، ملامتی نثارش می‌کنند و سهمی از دارایی باقی‌مانده‌اش می‌طلبند. اقتدار دیروز به تحقیر امروز انجامیده و آن پدر صاحب‌اختیار، حتی در خانه خویش نیز حرمت گذشته را ندارد.
تحریم، وزارت نفت را به قعر چاهی کشاند و سوءتدبیر و مداخلات سیاسی، راه برون‌رفت از آن را بست. فشارهای خارجی به‌تدریج توان اقتصادی این وزارتخانه را تحلیل برد و ورود جریان‌های غیرمتخصص و منفعت‌طلب، استقلال و انسجام آن را بیش از پیش فرسود. بدین‌ترتیب، یکی از مهم‌ترین نهادهای اقتصادی کشور به عرصه رقابت گروه‌هایی بدل شد که بیش از توسعه صنعت نفت، سودای تصاحب کرسی‌ها، قراردادها و منابع آن را در سر دارند.
در چنین وضعیتی، احیای وزارت نفت با تغییر وزیر، جابه‌جایی مدیران و صدور بخشنامه میسر نیست. بازگرداندن اقتدار این نهاد، مستلزم اصلاحات بنیادین، پایان دادن به مداخلات غیرتخصصی و برچیدن مناسبات رانتی است؛ اصلاحاتی که بدون گشایش در تحریم‌ها و تجدیدنظر در شیوه اداره صنعت نفت، بعید است به سرانجامی پایدار برسد.
وزارت نفت هنوز نامش با ثروت و قدرت گره خورده، اما از اولی جز اعتبار و از دومی جز خاطره‌ای باقی نمانده است. تلخی این افول، تنها در زوال اقتدار یک وزارتخانه نیست؛ در آن است که نهادی با چنین جایگاهی در اقتصاد ایران، به‌تدریج از مقام تصمیم‌گیر به موضوع تصمیم دیگران بدل شده است.
منبع:
خبرگزاری میز نفتاین خبر به صورت اتوماتیک جمع آوری شده است در صورتی که منافاتی با قوانین دارد لطفا از طریق صفحه تماس با ما گزارش دهید.
