✍️ سیامک مُهمدی/ کارشناس حوزه انرژی
ما کشوری هستیم که روی دریایی از نفت و گاز نشستهایم، منابع معدنی کمنظیر داریم، به آبهای آزاد دسترسی داریم و از یکی از بزرگترین ذخایر انرژی جهان برخورداریم؛ با این حال، امروز بخش بزرگی از جامعه با تورم، کاهش قدرت خرید، نااطمینانی اقتصادی و نگرانی از آینده دستوپنجه نرم میکند.
اما چرا با این همه سرمایه، از توسعه عقب ماندهایم؟!
به گواه بسیاری از کارشناسان اقتصادی، ایراد کار را باید در شیوه حکمرانی اقتصادی، تصمیمهای کوتاهمدت، بیثباتی قوانین، فرار سرمایه و ناتوانی در تبدیل منابع طبیعی به ثروت پایدار جستوجو کرد.
رقبای منطقهای ما، با جغرافیایی بهمراتب کوچکتر و منابعی محدودتر، در بسیاری از شاخصها با سرعت بیشتری حرکت کردهاند؛ چون توانستهاند سرمایه، فناوری، تجارت و اعتماد را در کنار هم قرار دهند.
ثروت طبیعی زمانی مزیت است که به تولید، سرمایهگذاری، اشتغال و رفاه مردم تبدیل شود. در غیر این صورت، حتی بزرگترین ذخایر نفت و گاز هم نمیتوانند تضمینی برای توسعه و رفاه باشند.
شاید وقت آن رسیده باشد به جای اینکه مدام از داشتههایمان سخن بگوییم، از خودمان بپرسیم: چرا نتوانستهایم از این داشتهها زندگی بهتری برای مردم بسازیم؟!
پانوشت: عنوان این یادداشت با اقتباس از نام کتاب "جامعهشناسی خودمانی؛ چرا درماندهایم؟ اثر حسن نراقی" انتخاب گردیده است.
