خبرگزاری میز نفت:
به گزارش میز نفت، اجرای یک قرارداد دوساله برای انتقال و فروش نفت ایران از مخازن پوششی در چین متوقف شده؛ تصمیمی که با توجه به حجم محمولههای تحویلی و میزان تسویه انجامشده، پرسشهایی درباره دلایل توقف این مسیر و تبعات احتمالی آن ایجاد کرده است.
بر اساس مستندات مطرحشده، از آبان تا اسفند ۱۴۰۴ در مجموع ۸۴ میلیون بشکه نفت در قالب محمولههای مختلف تحویل شده که حدود ۷۰ میلیون بشکه، معادل ۸۳ درصد کل محمولهها، بر اساس قیمتها و تخفیفهای زمان تحویل تسویه شده است.
موضوع قابل توجه این است که طبق اطلاعات ارائهشده، حتی پس از توقف تحویل محمولههای جدید، روند تسویه محمولههای قبلی ادامه داشته و بخش قابل توجهی از مطالبات مربوط به نفت تحویلی تعیین تکلیف شده است.
مسیر فروش نفت ایران در چین چگونه شکل گرفت؟
با تشدید محدودیتهای ناشی از تحریمها و فعال شدن مکانیسم ماشه در سال گذشته، فروش نفت ایران با محدودیتهای بیشتری روبهرو شد. در چنین شرایطی، مذاکراتی در شرکت ملی نفت ایران برای انتقال بخشی از نفت کشور به مخازن پوششی در چین و فروش آن از طریق قراردادهای موسوم به VIO و OPS انجام شد.
در این مسیر نام حسین آقایاری نیز بهعنوان یکی از افراد مرتبط با همکاری با شرکتهای چینی VIO و OPS مطرح شده است؛ موضوعی که با توجه به توقف ادامه تحویل محمولهها، نیازمند توضیح و شفافسازی مسئولان ذیربط است.
اهمیت این سازوکار تنها به انتقال نفت محدود نمیشد. استفاده از مخازن موجود در چین میتوانست امکان حضور مستقیمتر در بازار، مدیریت بهتر عملیات حملونقل و نفتکشها و استفاده از ظرفیتهای بازار این کشور را فراهم کند.
۸۴ میلیون بشکه تحویل شد، ۷۰ میلیون بشکه تسویه شد
بر اساس اطلاعات موجود، از آغاز اجرای قرارداد در آبان ۱۴۰۴ تا اسفند همان سال، ۸۴ میلیون بشکه نفت تحویل شده است. از این میزان، حدود ۷۰ میلیون بشکه بر مبنای قیمتها و تخفیفهای زمان تحویل تسویه شده که سهمی حدود ۸۳ درصدی از کل محمولهها دارد.
این میزان تسویه در شرایطی انجام شده که مسیر تحویل محمولههای جدید متوقف شده است. بنابراین یکی از پرسشهای اصلی این است که چرا قراردادی که بخش قابل توجهی از تعهدات مالی مربوط به محمولههای تحویلی آن تسویه شده، پیش از پایان دوره دوساله متوقف شده است.
پاسخ به این پرسش نیازمند ارائه مستندات درباره مفاد قرارداد، شرایط ادامه همکاری، ریسکهای تحریمی و دلایل تصمیمگیری برای توقف آن است.
ابهام درباره توقف قرارداد
انتشار نام شرکتهای چینی طرف همکاری و احتمال قرار گرفتن برخی طرفهای تجاری در معرض تحریمهای ثانویه، از جمله موضوعاتی است که میتواند در ارزیابی تصمیم مربوط به ادامه یا توقف این مسیر مورد توجه قرار گرفته باشد.
در عین حال، درباره برخی ادعاهای مطرحشده پیرامون فشارهای بیرونی، رقابت میان ذینفعان بازار نفت و لجستیک یا نقش برخی افراد و مجموعهها، نمیتوان بدون بررسی اسناد و شواهد مستقل اظهارنظر قطعی کرد.
از همین رو، بررسی دقیق قرارداد و عملکرد طرفهای آن میتواند مشخص کند توقف این مسیر بر اساس ملاحظات اقتصادی، حقوقی، تحریمی یا دلایل دیگری انجام شده است.
پرسش درباره تخصیص اعتبار نفتی
موضوع دیگری که در این پرونده مطرح شده، ادعای اختصاص ۵۰ میلیون بشکه اعتبار آزاد نفتی به تعداد محدودی از شرکتهاست.
در صورت صحت این ادعا، لازم است شرکت ملی نفت درباره نحوه انتخاب این مجموعهها، میزان نفت اختصاصیافته، شرایط فروش و سازوکار تضمین بازگشت ارز توضیح دهد.
همچنین وضعیت بازگشت ارز سایر تجار نفتی و میزان بدهیهای احتمالی آنها میتواند تصویر دقیقتری از عملکرد مسیرهای مختلف فروش نفت ایران ارائه کند.
ضرورت شفافسازی درباره منافع نفتی
فارغ از نام اشخاص و شرکتها، مسئله اصلی در این پرونده، نحوه صیانت از منافع کشور در مسیرهای فروش نفت است.
اگر یک سازوکار فروش توانسته باشد از مجموع ۸۴ میلیون بشکه نفت تحویلی، حدود ۷۰ میلیون بشکه را تسویه کند و ارز حاصل از فروش آن را به کشور بازگرداند، توقف آن نیازمند توضیح روشن درباره دلایل، هزینهها و تبعات احتمالی است.
انتظار میرود وزارت نفت، شرکت ملی نفت ایران و دستگاههای نظارتی درباره میزان دقیق نفت تحویلی، حجم فروش، میزان ارز بازگشتی، دلایل توقف قرارداد و خسارتهای احتمالی ناشی از آن شفافسازی کنند.
در شرایط تحریمی، هر مسیر موفق برای فروش نفت میتواند یک ظرفیت اقتصادی مهم برای کشور باشد؛ بنابراین تصمیم درباره ادامه یا توقف چنین مسیرهایی باید بر پایه ارزیابی دقیق منافع و هزینهها و با بررسی عملکرد همه طرفهای مرتبط، از جمله حسین آقایاری و شرکتهای VIO و OPS، انجام شود.
منبع : بازار
منبع:
خبرگزاری میز نفتاین خبر به صورت اتوماتیک جمع آوری شده است در صورتی که منافاتی با قوانین دارد لطفا از طریق صفحه تماس با ما گزارش دهید.
