خبرگزاری میز نفت:
به گزارش میزنفت، مناطق نفتخیز بخش مهمی از درآمد ارزی، صادرات و امنیت انرژی کشورهای تولیدکننده را تأمین میکنند. بااینحال، وزن اقتصادی این مناطق همیشه به قدرت سیاسی متناسب در ساختار قانونگذاری تبدیل نشده است. مقایسه تعداد نمایندگان مناطق مهم نفتی نشان میدهد سهم آنها از پارلمان در اغلب کشورهای بررسیشده کمتر از ۱۰ درصد است.
آلبرتا در صدر جدول
آلبرتا، قطب اصلی تولید نفت کانادا، ۳۷ نماینده در پارلمان این کشور دارد. این تعداد معادل ۱۰.۸ درصد از کل کرسیهاست. آلبرتا تنها منطقه بررسیشده با سهم بیش از ۱۰ درصد محسوب میشود.
ریودوژانیرو در برزیل با ۴۶ نماینده و سهم ۹ درصدی در جایگاه دوم قرار دارد. تگزاس نیز با وجود نقش تعیینکننده در صنعت نفت آمریکا، ۳۸ نماینده و تنها ۸.۷ درصد از کرسیهای مجلس نمایندگان این کشور را در اختیار دارد.
سهم کمتر از ۹ درصدی مناطق نفتی
روگالاند، یکی از مهمترین مناطق نفت و گاز نروژ، با ۱۴ نماینده سهمی معادل ۸.۳ درصد از پارلمان این کشور دارد. پس از آن، استان بصره عراق با ۲۵ نماینده و سهم ۷.۶ درصدی قرار گرفته است.
خوزستان بهعنوان مهمترین قطب نفتی ایران نیز ۱۸ نماینده در مجلس شورای اسلامی دارد. سهم این استان از مجموع کرسیهای مجلس ۶.۲ درصد است. این رقم پایینتر از سهم مناطق نفتی کانادا، برزیل، آمریکا، نروژ و عراق قرار میگیرد.
خوزستان در میانه جدول
خوزستان بخش بزرگی از تولید نفت ایران را در اختیار دارد و میزبان شمار زیادی از میدانها، پالایشگاهها، خطوط انتقال و تأسیسات راهبردی صنعت نفت است. با وجود این جایگاه، نمایندگان خوزستان تنها حدود یکشانزدهم کرسیهای مجلس را در اختیار دارند.
این سهم محدود میتواند قدرت چانهزنی استان را در موضوعاتی مانند بودجه، اشتغال بومی، مسئولیتهای اجتماعی، آلودگیهای نفتی، آب و توسعه زیرساختها کاهش دهد. البته تعداد کرسیها تنها معیار سنجش نفوذ سیاسی نیست. انسجام نمایندگان، حضور در کمیسیونهای تخصصی و توان اثرگذاری بر فرآیند بودجه نیز نقش مهمی دارد.
کابیندا در انتهای جدول
وراکروز مکزیک با ۱۹ نماینده، ۳.۸ درصد از کرسیهای پارلمان این کشور را در اختیار دارد. ریورز نیجریه نیز با ۱۳ نماینده سهمی معادل ۳.۶ درصد دارد.
کابیندا، منطقه نفتخیز آنگولا، در انتهای این فهرست قرار گرفته است. این منطقه با پنج نماینده فقط ۲.۳ درصد از کرسیهای پارلمان آنگولا را در اختیار دارد.
مقایسه این اعداد یک شکاف مهم را آشکار میکند؛ مناطق نفتخیز موتور درآمدی کشورها هستند، اما قدرت پارلمانی آنها اغلب متناسب با سهمشان در اقتصاد ملی نیست. این فاصله در کشورهایی با تمرکز بالای درآمدهای نفتی، میتواند به تشدید احساس محرومیت و افزایش مطالبات محلی منجر شود.
دیسکریپشن
بررسی سهم ۹ منطقه نفتخیز از پارلمان کشورهای تولیدکننده نشان میدهد آلبرتا با ۱۰.۸ درصد در صدر قرار دارد و سهم خوزستان از مجلس ایران تنها ۶.۲ درصد است.
کلمات کلیدی
منبع:
خبرگزاری میز نفتاین خبر به صورت اتوماتیک جمع آوری شده است در صورتی که منافاتی با قوانین دارد لطفا از طریق صفحه تماس با ما گزارش دهید.
